18 januari was een bestuurdersconferentie georganiseerd vanuit het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties over het programma ‘Beter werken in het Openbaar Bestuur’. Doel van dit programma is te komen tot ‘oplossingen voor een kleine, krachtige overheid’.
Achterliggende gedachte (kort samengevat) van het programma is dat er veel verandert in het openbaar bestuur en als daar niet op wordt ingespeeld:
• vraag & aanbod op de overheidsarbeidsmarkt niet goed aansluiten;
• te weinig in- & doorstroom en vernieuwing tot stand komt en;
• ingeboekte besparingen en de gewenste betere overheid niet worden bereikt.
Dit programma kent drie lijnen. Voor ons als jonge ambtenaren is het interessant dat één lijn zich richt op ‘Voorkomen toekomstige tekorten en flexibiliseren arbeidsinzet’. Insteek is investeren in vernieuwing van arbeidsrelaties en werkgeverschap waarbij ook over de grenzen van sectoren heen gekeken wordt. Oftewel ontkokeren, kijk ook eens verder dan je eigen ministerie, gemeente of provincie.

Op de bestuurdersconferentie sprak tijdens het plenair programma onder andere minister Spies. Leuk was dat zij de oproep deed om vooruit te kijken en jongeren te koesteren. Vervolgens waren thematische en regionale gesprekskringen. Mijn indruk daarvan is dat veel bestuurders worstelen met de vraag hoe ze enerzijds stevig moeten bezuinigen waardoor ze moeite hebben om nieuw (jong) personeel aan te nemen en anderzijds wel voldoende goed personeel willen hebben om nu en ook in de toekomst alle werkzaamheden te vervullen. Leuk om deze bestuurders uit eigen ervaring te kunnen vertellen over de start en het succes van de interbestuurlijke trainees en de mogelijkheid van uitwisseling van medewerkers ook met andere organisaties. Veel bestuurders denken toch nog vanuit hun eigen organisatiekoker en lastige P&O-kwesties. Verder kijken dan dat en denken vanuit oplossingen in plaats van uit problemen is helaas nog niet de standaard.

En dan over mijn interbestuurlijke ervaring…
Na mijn traineeprogramma ben ik aan de slag gegaan bij de Rekenkamer Den Haag.
En momenteel ben ik op interbestuurlijke uitwisseling van deze gemeentelijke rekenkamer naar de nationale Algemene Rekenkamer. Voor zowel mij zelf als mijn collega die deze ruil andersom doet een bijzonder leerzame en interessante ervaring. Door kennis te maken met een andere organisatie, een ander werkveld en andere gebruiken ga je ineens ander tegen je eigen werk aankijken. Ook zo kun je na je traineetijd je blijven verwonderen en verbazen. Iets dat erg waardevol is, zo heb ik de afgelopen jaren wel geleerd in overheidsland.

Een ander interbestuurlijk genoegen waar ik momenteel mee bezig ben is de organisatie van de Jonge Ambtenarendag. Een dag georganiseerd voor en door jonge ambtenaren van alle overheidsorganisaties. Thema is dit jaar ‘Vooruit! De toekomst centraal!’. Door middel van een programma dat in het teken staat van verandering, vernieuwing en verbinding worden de aanwezige jonge ambtenaren geprikkeld zelf met hun toekomst aan de slag te gaan. 29 maart, Domkerk Utrecht, ik hoop jullie daar te zien!

Nils Nijdam

Voor wie de ambitie heeft om in de toekomst Secretaris-Generaal (SG) te worden, dan moeten de volgende punten aanwezig zijn op je CV: ervaring in meerdere contexten (dus meer dan één ministerie of gemeente van binnen hebben bekeken), ervaring in meer dan één organisatieonderdeel (niet alleen beleid maar bijvoorbeeld ook staf en/of uitvoering) en internationale ervaring.

Maar wat houdt internationale ervaring eigenlijk precies in? Deze vraag werd voorgelegd aan de zes trainees op de Interbestuurlijke adviesdag.

De groep bestond uit trainees van de gemeente Utrecht, Rotterdam en Den Haag en de ministeries van Defensie, I&M en Buitenlandse Zaken. Hoewel de teamleden elkaar die dag pas voor het eerst ontmoetten, was iedereen voornemens de dag tot een succes te maken. De start was voortvarend door te beginnen met het opstellen van het stappenplan voor de dag. Alvorens de tanden in het vraagstuk te zetten, werd eerst de vraag gesteld of het criterium überhaupt deel uit moet maken van de selectie voor topambtenaren. Deze vraag werd met ‘ja’ beantwoord gezien de toenemende globalisering, invloed uit Brussel en de persoonlijke verrijking die een internationale ervaring met zich mee brengt.

Het criterium van internationale ervaring bleek lastig te kwantificeren en te kwalificeren. Waar doe je nu meer ervaring op: tien maanden op een afgesloten compound in Oman zonder contact met de buitenwereld of gedurende een jaar voor je werkzaamheden in Nederland bij een internationaal georiënteerde organisatie waarbij je regelmatig zaken doet met buitenlanders? De oplossing lag in het herdefiniëren van ‘internationale ervaring’ naar ‘kunnen opereren in een internationale context.’ Hieraan werd vervolgens een uitgebreid competentieprofiel gekoppeld waaraan de kandidaat moest voldoen.

De presentatie aan het eind van de adviesdag werd enthousiast ontvangen door aanwezigen en de opdrachtgever van Bureau ABD. Deze nodigde de groep uit om de presentatie nog een keer te geven bij Bureau ABD zelf. Deze kans om als overheidstrainees de selectie van de top van het Rijk te beïnvloeden moest natuurlijk benut worden! Op 10 januari 2012 werd voor een groot gezelschap een verder aangescherpte presentatie gehouden over het selectiecriterium internationale ervaring.

Na afloop van de presentatie ontstond een geanimeerde discussie tussen de aanwezigen over de invulling van het criterium en welke sturende rol Bureau ABD moet vervullen. Op dit moment is Bureau ABD druk bezig met visieontwikkeling die in februari zal worden voorgelegd aan het SG-overleg. Wie weet hebben we dus als overheidstrainees invloed gehad op het toekomstige selectiebeleid. En tegelijkertijd hebben we dus geleerd dat het misschien wel eens verstandig zou kunnen zijn om als trainee met ambitie na te denken over het opdoen van internationale ervaring… Als interbestuurlijke trainee doe je nog eens wat!

Tekst: José Dominguez en Renate Schroevers

Hoe kom je in één dag tot een weloverwogen (management)advies aan je opdrachtgever? Door te brainstormen, creatief te zijn en structuur aan te brengen in de stroom van ideeën en mogelijke oplossingen.

Zestig interbestuurlijke trainees van verschillende overheidsorganisaties gingen op 4 november 2011 in Den Haag in groepen aan de slag met tien uiteenlopende adviesopdrachten, van zeer concreet tot lastig te doorgronden. Aan het einde van de dag presenteerden zij per groep hun advies aan de opdrachtgever.

De organisatie van de dag was in handen van Interbestuurlijke Trainees; een werkgroep voor en door overheidstrainees. Voordat de groepen aan de slag gingen met een advies gaf Geert van den Goor van adviesbureau Accenture een drietal tips mee aan de trainees. Bij het formuleren van een goed managementadvies moet je ten eerste goed nadenken over wat je wilt bereiken met je advies. Daarna noemde hij het belang van out of the box denken: ‘Bij adviesvraagstukken zijn we er goed in om binnen bestaande denkkaders en lijntjes te kleuren, maar het werkt vaak goed om uit dat denkkader te stappen en vervolgens langzaam naar de lijntjes toe te kleuren.’ Denken in ketens noemde Geert ook als belangrijk punt bij overheidadviezen, omdat je steeds meer gedwongen wordt om afdeling – en departementoverstijgend te werken. Een concreet voorbeeld is de diagnosestelling van kanker in Nederland. Dat proces duurt gemiddeld 2 tot 10 weken. Dat kan radicaal anders, weet de adviseur. ‘Niet door de wachttijd van 10 weken terug te brengen naar 5 of 4, maar door een proces op te zetten waarbij 80% van de diagnoses binnen 24 uur gerealiseerd wordt. Dat vergt een andere aanpak en een ander denkkader.’

Sleutelvraag
Met deze introductie gingen de trainees uiteen in groepjes. Elke opdrachtgever legde een vraag of probleem voor, waarna zijn of haar groep aan de slag ging met het doel van de opdracht en de vraagstelling op papier. Waar is een heidag eigenlijk voor bedoeld? Hoe kun je afvalscheiding goed organiseren in Utrecht? En hoe kun je als overheid het beloningsbeleid gebruiken om jonge medewerkers aan je te binden? De ene groep sloeg eerst muisstil aan het lezen, terwijl de andere meteen begon met brainstormen. Voor de beantwoording van prangende en praktische vragen werd gebeld, gemaild of getwitterd met de opdrachtgever, deskundigen of (potentiële) interviewkandidaten. Na twee uur waren heel wat vellen papier volgekrabbeld met vragen, probleem en daaruit voortvloeiende ideeën.

Iteratief proces
Om iedereen de kans te geven alles goed te stroomlijnen presenteerden adviseurs van Accenture een methodiek om een probleem of een vraag beter te structureren: Issue Based Problem Solving (IBPS). Sanne Houtappels: ‘De methode gaat ervan uit dat één groot probleem altijd uit meerdere brokken bestaat waar je naar moet kijken voordat je naar de oplossing van het probleem kan toewerken. Uitgangspunt daarbij is dat advies geven een iteratief proces is: een cyclus van onderzoeken en communiceren met de klant voordat je daadwerkelijk een advies kunt geven.’ Sanne liet zien hoe je een boom – een issuetree – kunt maken waarin je start met het probleem, dat gestructureerd ontrafelt en dan toewerkt naar een aantal antwoorden, oorzaken of oplossingen. ‘Wat ik vanochtend bij sommige groepjes zag was dat men soms al heel erg in één oplossingsrichting ging denken. Misschien wel de juiste oplossing, maar misschien ook niet.’ Aansluitend gingen de trainees oefenen met het formuleren van een sleutelvraag en het maken van een issuetree. In een sneltreinvaart, want de tijd was bijna om. Toch was de workshop voor sommigen zeker nuttig. Trainees Salomé Aussen en Marieke Mars: ‘Vóór de workshop waren we de structuur even kwijt. We hebben het model kunnen gebruiken om wilde ideeën in te kaderen.’

Trots
In het middaggedeelte gingen sommige groepen verder aan de slag met de uitwerking van de sleutelvraag. Anderen wilden nog veel subvragen beantwoord zien. Naarmate de tijd vorderde steeg de spanning, want ieder groepje moest een presentatie in elkaar smeden. ‘Hoe lang hebben we nog? 20 minuten!’. Sommige presentaties werden verrassend mooi, maar uiteindelijk ging het om de inhoud. En daar waren de opdrachtgevers – variërend van de ministeries van Defensie en BZK tot gemeenten als Rotterdam en Utrecht en de Nederlandse Emissieautoriteit – erg over te spreken. ‘Ik ben trots op jullie! Jullie hebben het project echt eigen kunnen maken en weten jullie keuzes heel mooi te verdedigen’, luidde de enthousiaste reactie van een opdrachtgever. Anderen gaven aan veel bruikbare tips te hebben gekregen en/of de opdracht graag voort te willen zetten met de trainees.

‘Jullie hebben heel hard gewerkt vandaag; ik ben zeer onder de indruk’, zei Suzanne Beurskens, voorzitter van Interbestuurlijke Trainees tijdens de afsluitende borrel. Zij bedankte alle trainees, opdrachtgevers, adviseurs van Accenture en haar collega-organisatoren van de werkgroep Interbestuurlijke Trainees voor hun inzet. Hoe keken de trainees zelf terug op deze adviesdag? Ilse Smit: ‘Het was een gezellige en energieke dag’. Philippe Thijssen merkte op dat hij het best lastig vond om ‘out of the box’ te denken, omdat hij pas na anderhalf jaar werken bij de overheid trainee is geworden. ‘In mijn dagelijkse werk ben ik heel concreet bezig met bouwen aan de stad Utrecht. Het was erg leuk om vandaag aan de slag te gaan met een abstract onderwerp van de rijksoverheid.’ Het viel Salomé Aussen vooral op dat trainees eenzelfde soort managementtips – en trucs hanteren, ook al werken ze bij verschillende bestuurslagen. ‘Het zijn allemaal betrokken mensen met een positieve insteek’.

Hier vind je alle foto’s van de Adviesdag 2011

Tekst: Nella Weijling, info@treetees.nl

Dé roadtrip: een reis door Nederland met het OV… 30 graden celsius en plakkende NS-zitjes…. Met maar één doel: alle bestuurders van de deelnemende organisaties onze nieuwe overeenkomst laten ondertekenen binnen 24 uur. Ook de gemeenten Utrecht en Amsterdam zijn nu van de partij. Lees hier over onze roadtrip van een aantal interbestuurlijke trainees met een eindtijd van 21 uur en 56 minuten.

Gedeputeerde Kreijkamp van de gemeente Utrecht roemt ons ambitieuze 24-uurs plan en onderschrijft het belang van jong talent binnen de overheid en de samenwerking tussen de verschillende overheidstrainees in Nederland. Met deze complimenten snel weer de trein in. De chique jurkjes gaan nu echt aan de NS-zitjes plakken, typische ambtenaren op avontuur.

Ook gedeputeerde van de provincie Noord-Brabant Pauli ziet voor trainees een grote rol weggelegd in het veranderen van de overheid. Een overheid dat moet werken met minder mensen, een overheid dat een andere rol krijgt in de samenleving. Een overheid dat in de toekomst meer moeite zal hebben om talenten aan zich te binden. Om te zorgen dat de overheid dit talent toch aan zich weet te binden, is een vers beklonken overeenkomst tussen traineeprogramma’s een uitstekend instrument.

Ondanks het tropische weer komt dhr. Van der Burg energiek zijn kantoor binnen om daar het convenant te tekenen. Hier spreekt dhr. Van der Burg uitvoerig over de gemeente Amsterdam , de toegevoegde waarde van trainees in zijn organisatie en over de mogelijkheden van de samenwerking tussen de trainee-organisaties. Aangezien gemeente Amsterdam al vele jaren de meest populaire werkgever alle gemeenten is, kan hij zich voorstellen dat zeker ook trainees hier aan de slag willen.

Wethouder in Rotterdam Kriens is groot voorstander van het werken in verschillende bestuurslagen. “Ik heb zelf 18 jaar als ambtenaar gewerkt bij de gemeente Rotterdam en daarna zeven jaar bij het ministerie van onderwijs. Pas als je op landelijk niveau hebt gewerkt, snap je hoe er vanuit het rijk wordt nagedacht.” En vice versa natuurlijk. Kriens daagt ons als trainees uit: de overheid moet echt anders gaan nadenken. Weg met de traditionele piramidestructuur, op naar een pragmatische aanpak. Waar is de overheid nu echt voor nodig? Waar is echt behoefte aan?

Bij de gemeente Den Haag wordt de welbekende ‘frisse blik’ zeer gewaardeerd. Meer samenwerking tussen de verschillende overheidslagen kan de afzonderlijke programma’s versterken. Die samenwerking moet volgens wethouder Baldewsingh zeker blijven bestaan en worden uitgebreid, wellicht in de toekomst zelfs richting het over en weer laten instromen van trainees op vaste werkplekken. Een veelbelovende toekomstvisie dus!

Na een boeiende uitleg over zijn bijzondere werktafel (een omgebouwde boot met op het blad een kaart en kompas, overgenomen van zijn voorganger) komt gedeputeerde van Zuid-Holland Van der Zande te spreken over het traineeprogramma. Hij heeft het belang van jonge medewerkers, zeker gezien de lange termijn met de voorspelde ‘grote uittocht’ van babyboomers, helder op het netvlies. Hij kan zijn ogen echter niet sluiten voor de korte termijn. De provincie Zuid-Holland zag zich genoodzaakt het aannemen van nieuwe trainees tijdelijk op te schorten. Het plan is het programma zo snel mogelijk weer te hervatten, anders vreest Van der Zande over een aantal jaren een groot tekort aan jong personeel te hebben. En tegen die tijd wordt het heel moeilijk om talentvolle jongeren aan de overheid te binden. Met veel genoegen zet hij zijn handtekening waarna wij onze tocht door Den Haag weer vervolgen.

De temperatuur begint nu echt op te lopen. Lukt het ons ook om minister Donner te strikken binnen de deadline?
De minister verbleef de week voorafgaand aan de ondertekening in Caribisch Nederland en kreeg ons plan dus te laat onder ogen. Gelukkig blijkt er op dinsdagochtend nog een gaatje in zijn agenda te zijn waar wij in pasten. Dus nog binnen 24 uur na de start! De minister opent die morgen met de vraag of er nu nog daadwerkelijk zoveel schotjes zijn tussen overheden. Die vraag moesten we helaas nog met ‘ja’ beantwoorden. Maar met de toevoeging dat het wel de goede kant op gaat, onder andere door initiatieven als de werkgroep Interbestuurlijke Trainees. De minister ondersteunt onze visie en activiteiten van harte en zet, 21 uur en 56 minuten na de start, de laatste handtekening onder het samenwerkingsdocument Interbestuurlijke Trainees.

Hiermee is het verlengen van het project met twee jaar een feit! Nieuwe partijen zijn aangehaakt, de samenwerking wordt nog hechter, onze activiteiten worden uitgebreid en de schotjes tussen de overheidslagen worden hopelijk weer wat verder afgebroken.

Aan het einde van de zomer van 2010 is het traineeprogramma ‘De Toekomst van Brabant’ avontuurlijk van start gegaan met een introductieweek in de Ardennen. Op 30 augustus werden de 13 interne en 31 externe trainees van het Provinciehuis in Den Bosch naar hun bestemming in België gereden. Voorafgaand aan deze officiële opening hebben alle interne trainees, die na de introductie weer terug zouden keren naar de eigen werkplek, de vraag gesteld gekregen of er interesse was om ook in een andere organisatie ervaring op te doen.

Voor een juriste is het ministerie van Veiligheid en Justitie natuurlijk de crème de la crème, zeker voor een van oorsprong zijnde strafrechtjuriste. Niet wetende wat de mogelijkheden waren, heb ik aangegeven wel interesse te hebben in een detachering bij dit ministerie. In het najaar werd mij de vraag gesteld: ‘Wat wil je dan binnen Justitie doen?’. Bij de gemeente Roosendaal ben ik verantwoordelijk voor de extern werkende regelgeving, dat houdt in dat ik me zowel bezig houdt met de belastingenverordeningen als de Algemene plaatselijke verordening, de verordeningen in het kader van de bijstand, maatschappelijke ondersteuning, subsidie enz en alle daarbij behorende beleidsregels, aanwijzingsbesluiten en nadere regels. Verder ben ik samen met mijn collega’s verantwoordelijk voor het bestuurlijk traject; het advies aan het college en het voorstel aan de raad. In mijn werk word ik met enige regelmaat geconfronteerd met wetgeving van rijksniveau waarvan ik denk: ‘Waarom hebben ze dit zo willen regelen en waarom vragen ze de gemeente ook nog regels te stellen op dit terrein?’ Het was dan ook niet lastig te bedenken dat de directie Wetgeving een logische keuze zou zijn. Mijn traineecoördinator heeft vervolgens contact gelegd binnen Justitie en ik ben in Roosendaal in gesprek gegaan om te onderzoeken wat mijn mogelijkheden zouden zijn. Na het sturen van mijn CV en motivatie werd ik uitgenodigd voor gesprek met het hoofd van de afdeling Wetgevingskwaliteitsbeleid (Wkb). Binnen een uurtje babbelen was het akkoord, ik mocht twee maanden aan de slag bij Wkb en zou me met name bezig houden met wetgevingstoetsing. Binnen Wkb worden de wetsvoorstellen van alle departementen getoetst. Gelukkig stonden ook mijn teamleider en directe collega’s in Roosendaal erg positief tegenover deze kans en hebben ze mij vrijgelaten om 2 maanden mijn taken in Roosendaal te laten voor wat ze zijn en te genieten van de nieuwe uitdaging in Den Haag. Gebruik makende van de detacheringsovereenkomst van de website maakte dat het ook officieel snel beklonken was.

 Op 28 februari startte mijn tijdelijke job. Even twee maanden niet meer dagelijks met de auto vanuit Rotterdam over de Moerdijk naar het Brabantse rijden, maar de trein in richting het politieke bolwerk Den Haag! Gezien het feit dat ik maar twee maanden zou blijven, is natuurlijk de vraag hoe in mij geïnvesteerd zou worden, welke mogelijkheden, vrijheden en leerkansen zou ik krijgen? Mijn wens was zowel het juridisch-inhoudelijke element als het politieke element te ervaren. En dat is, twee maanden later terugblikkende, absoluut gelukt! Ik heb me bezig mogen houden met ingewikkelde juridische vraagstukken en toetsingdossiers, waarin ik heb gemerkt dat niet altijd de inhoud de doorslag geeft, maar soms ook het politieke belang of andere factoren. Werken in wetgeving kan wellicht klinken als een droge en saaie functie, niets is minder waar! Je begeeft je in de dynamiek van complexe maatschappelijke en bestuurlijke vraagstukken, politieke belangen, Europeesrechtelijke kaders en richtlijnen, nationale wet- en regelgeving en werk je samen met vele verschillende interne- en externe partners.

Ook een bezoek aan de Eerste en Tweede Kamer, deelname aan de Dag van de Wetgeving en sfeer proeven tijdens een pauzeronde over het Plein en het Binnenhof mochten niet ontbreken.

 Tijdens deze detachering heb ik zowel op juridisch-inhoudelijk, politiek-bestuurlijk als persoonlijk vlak mogen leren. Of mijn collega’s nu komen uit Leiden, Amsterdam of Den Haag, of uit Roosendaal, Breda, Etten-Leur en zelfs België, of ik nu werk bij de rijksoverheid of de gemeente, ik vind mijn draai wel. Verschillen tussen de bestuurslagen zijn er zeker, overeenkomsten ook. Zo is het in Roosendaal makkelijker om even bij een wethouder binnen te lopen en zijn de lijntjes kort, terwijl het er in Den Haag toch zakelijker aan toe gaat en een ministerie echt werkt voor zijn minister. Wat ik bovenal belangrijk vind in mijn werk is uitdaging, dynamiek, levendigheid en het gevoel hebben iets bij te dragen en toe te voegen.

 Dankbaar voor deze kans keer ik tevreden terug naar mijn collega’s in Roosendaal, met nieuwe inzichten en een enthousiasme om daar weer aan de slag te gaan!

 Marlisa Roos

Na mijn studie ben ik aan de slag gegaan als Rijkstrainee bij het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, tegenwoordig Infrastructuur en Milieu (IenM). Voor mij gold, ik denk zoals bij veel mensen die aan een traineeship zijn begonnen, de wens om me te ontwikkelen, verschillende werkplekken te zien en ervaringen op te doen en (in mijn geval) het Rijk beter te leren kennen als doel. Wat mij destijds al verbaasde is de willekeurigheid waarmee je op een bepaalde plaats terecht komt. Met een studieachtergrond in de Geschiedenis werd ik geplaatst bij IenM.

Het is natuurlijk lang niet voor iedereen zo dat je mijlenver van je studierichting vandaan aan de slag gaat, maar het komt zeker vaker voor. Uiteindelijk is het volgens mij ook geen probleem. Je leest je snel genoeg in in een nieuw vakgebied, je gaat aan de slag en voor je het weet draai je gewoon mee in een team. Zo gaat het bij iedere volgende plek ook weer, en voordat je er erg in hebt zit je vast op een bepaald ministerie, binnen een bepaalde directie of afdeling, waar je nooit zelf voor hebt gekozen. Dat hoeft natuurlijk niet erg te zijn, maar het is goed om je ervan bewust te zijn.

Mijn ervaring is dat veel werkzaamheden binnen de overheid erg vergelijkbaar zijn. Het draait in sterke mate om proces, je hebt te maken met veel verschillende belangen en andere factoren die invloed hebben op waar je mee bezig bent, en je werkt binnen een politiek/bestuurlijke context. Wat met name verschilt is hoe die politiek/bestuurlijke context is vormgegeven en functioneert.

Na twee traineeplekken van een half jaar merkte ik dat ik behoefte had om, na mijn Haagse ervaringen, een half jaar bij een grote gemeente aan de slag te gaan. Ik wilde expliciet een andere politiek/bestuurlijke context opzoeken. Mijn verwachting was dat je daarmee directer op de burger opereert, en dus minder ‘gevangen zit’ in de (soms) papieren realiteit van het Binnenhof (zonder dat ik dit nou direct als een waardeoordeel bedoel). Het werk is in procesmatige zin overal binnen de overheid zo vergelijkbaar, dat ik ervan overtuigd ben dat juist de ervaring van een andere politiek/bestuurlijke context meerwaarde heeft binnen een traineeship.

Naast een grote gemeente zocht ik werk dat de vorm had van projectmanagement; ik had zelf bij IenM ontdekt dat dit mij goed ligt. Ik was niet bijzonder goed op de hoogte van wat met deze combinatie (grote gemeente en projectmanagement) mogelijk was, maar kwam via een internetzoektocht terecht bij het ProjectManagement Bureau (PMB) van de Gemeente Amsterdam. Deze dienst verzorgt het management van de meeste grote ruimtelijke projecten in Amsterdam. Wat mij daarin met name trok is dat deze projecten qua schaal en complexiteit zeker niet onder doen voor de projecten van het Rijk.

Officieel heeft het Rijk geen overeenkomst met de Gemeente Amsterdam over de uitwisseling van trainees, en officieel is het dus ook niet toegestaan daar te detacheren. Bekeken vanuit het perspectief van mijn ministerie (dat elke maand mijn salaris betaalt), maakt het natuurlijk niks uit of ik nu bij Buitenlandse Zaken of in Amsterdam aan het werk ben. Betalen doen ze toch. Mijn tactiek was dus om het gewoon eerst helemaal met Amsterdam te regelen en de HRM-afdeling van IenM vervolgens voor een vrijwel voldongen feit te stellen. Ik heb gewoon zelf contact opgenomen met het PMB, een gesprek aangevraagd, hen uitgelegd wat ik wilde en wat mijn motivatie daarvoor was, en binnen een paar weken was het geregeld. Mijn tip is dus; wees niet te bang om bestaande regels te overschrijden en wees vooral zelf proactief.

Tot slot; hoe is het mij bevallen? Nou ja, na mijn detachering heb ik gesolliciteerd voor een baan bij het PMB en inmiddels ben ik daar in dienst; dus je zou kunnen zeggen ‘goed’. Ik merk ook dat mijn ervaringen bij IenM helpen in mijn werk, in het doorgronden van de beweegredenen van het Rijk en ook in af en toe kritisch reflecteren hoe dingen in Amsterdam gaan. Maar het leukste vind ik eigenlijk – om terug te komen op mijn eerste alinea’s – dat ik een baan heb waar ik nooit van had kunnen raden dat ik die twee jaar later zou hebben toen ik solliciteerde voor het Rijkstraineeship, en dat die bijzonder goed bevalt. Dat is niet alleen de verdienste van een traineeship an sich, maar zeker ook van het kiezen voor een detachering buiten de grenzen van je eigen overheidslaag en/of ministerie.

Nu het eerste jaar van de werkgroep er op zit, nemen een aantal van de ‘founding fathers’ afscheid. Hoogste tijd voor vers bloed dus! Wil je ook je bijdrage leveren aan het interbestuurlijk samenwerken, en een mooi interbestuurlijk netwerk opbouwen, stuur dan een email naar contact@interbestuurlijketrainees.nl. Je kunt ook eens aanschuiven bij een vergadering om te zien hoe het er aan toe gaat. Erg veel tijd neemt het overigens niet in beslag: een- of tweemaal per maand vergaderen we en overige zaken worden vaak over de mail geregeld. Vanuit eigen ervaring kan ik zeggen dat deze werkgroep echt iets toevoegt aan mijn traineeperiode!

Tjalling de Vries

We zijn nu bijna een jaar onderweg met het programma interbestuurlijke samenwerking traineeprogramma’s. Het bij elkaar brengen van jonge ambtenaren van het Rijk, provincies en gemeenten. Alles vanuit de gedachte dat het niet uitmaakt waar je werkt, we doen allemaal ons best voor de overheid. Onze droom is dan ook één overheid. Één overheid zonder bureaucratische kokertjes, waar flexibiliteit mogelijk is, waar je nu eens bij een ministerie kan werken en dan weer eens bij een gemeente. Dat maakt het werk ook zo veel leerzamer en leuker.

Aanstaande maandag is voor ons een interbestuurlijk ‘I have a dream-momentje’. Maandag 6 december 2010 zal iedereen zich gaan herinneren als dé dag waarop maar liefst bijna 200 trainees van allerlei overheidsorganisaties bijéén komen. Zij worden toegesproken door prominente bestuurders en topambtenaren, allen met brede ervaring op verschillende overheidsniveaus. Zij gaan met elkaar en met zich zelf aan de slag binnen het interbestuurlijke thema van deze dag in een breed scala aan interessante workshops.

Maandag 6 december 2010 wordt een bijzondere dag, een dag om niet te vergeten.

Nils Nijdam

Leuk dat je geïnteresseerd bent in een interbestuurlijke overheid!
Interbestuurlijke Trainees is een uniek samenwerkingsverband tussen trainees van verschillende bestuurslagen, bijeengebracht door het programma Krachtig Bestuur van BZK. Sinds kort is ook de gemeente Rotterdam hierbij betrokken, voortgekomen vanuit de samenwerking met de gemeente Den Haag in het kader van de Metropoolregio Rotterdam Den Haag. Omdat de Metropoolregio een belangrijk onderdeel van mijn vorige traineeopdracht vormde ben ik zo het overlegorgaan ingerold. Het is erg belangrijk om contacten te leggen met andere overheden, zeker voor een stad als Rotterdam. Bovendien is het voor mij een mooie kans om met trainees van andere overheden samen te werken, zo organiseren we op 6 december een interbestuurlijk congres. Tijdens deze dag is er voor iedere overheidstrainee in Nederland de mogelijkheid om kennis te maken met andere bestuurslagen. Hoewel er nog veel verschil is tussen de vele overheidsorganisaties in Nederland vragen de actuele omstandigheden om een overheid met één gezicht. Zowel intern als extern zullen we steeds meer met elkaar gaan samenwerken. Ik vind het erg leuk een steentje te mogen bijdragen aan dat proces!

Tjalling de Vries
Trainee gemeente Rotterdam